Για μας τους ανθρώπους των δυναμικών αθλημάτων ισχύει κάτι αντίστοιχο...Μέσα στα σκληρότερα γυμναστήρια του κόσμου και συγκεκριμένα της Ολλανδίας είδα τους πιο δυνατούς μαχητές και έζησα μαζί τους τόσο κατά την διάρκεια των προπονήσεων όσο και τις στιγμές ενός μεγάλου αγώνα .
Ποτέ όμως δεν είδα το ύφος και την ψευτομαγκιά αλλά και το "ποζεριλίκι " που είναι τόσο διάχυτο στα Ελληνικά μαχητικά Events. Θα προτιμούσα ματιές γεμάτες αυτοπεποίθηση και δυναμισμό αντί για υφάκι "θα φάω το τόπο" και τουπέ "world champion " αλλά με 5 αγώνες ... οι παιχταράδες μιλάνε στο ρίνγκ και οταν τελείωσει η μάχη δίνουν το χέρι στον αντίπαλο απο σεβασμό γιατί έτσι αρμόζει σε αθλητές ...
Τέλος πάντων , νιώθω περήφανος για τα "παιδιά " μου γιατί ίσως ακόμη να μην είναι οι" παιχταράδες" αλλά δίνουν και την ψυχή τους...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου